پاورقی,حمید اسماعیل زاده

تجربه‌های ذهن من تمامش در یک پاورقی است. من از این که در متن باشم نمی‌ترسم؛ اما گاهی باید سری هم به پاورقی زد؛ بعضی وقت‌ها حرف مهمی دارد؛ حرفی که جایش فقط در پاورقی است...
تجربه‌های ذهن من تمامش در یک پاورقی است. من از این که در متن باشم نمی‌ترسم؛ اما گاهی باید سری هم به پاورقی زد؛ بعضی وقت‌ها حرف مهمی دارد؛ حرفی که جایش فقط در پاورقی است...




تلگرام؟!

روم به دیوار، می‌تونین توی کانال زیر مطالب وبلاگم رو دنبال کنین :(
@Pavaraqiha


پیام های کوتاه
بایگانی
-->

عمود 285

دوشنبه, ۱۷ آذر ۱۳۹۳، ۰۳:۱۰ ب.ظ

اینکه بین راه اینترنت پیدا کنی تا وبلاگت را به روز کنی و نظراتت را چک، تقریبا چیز محالی است.

ولی به عمود 285 که می رسی هشدار وایرلس گوشی ات روشن می شود، دور و برت را که نگاه می کنی تازه می فهمی که اینجا موکب بزرگ بچه های ایران است، موکب شباب خمینی.

حال و هوای این موکب خیلی فرق دارد، آن هم به خاطر همه ویژگی هایش که موکب های عراقی ندارد.

تفاوتش نه به خاطر اینترنتش است، حال و هوای اینجا حال و هوای جبهه و جنگ است، شعاری حرف زدم می دانم، ولی وقتی کل عراق را راه می روی و به زحمت عکس یک یا دو شهید مدافع و مقاومت را می بینی، با دیدن این موکب حالت عوض می شود. حالا درست است که اینجا مثل عراقی های دوست داشتنی، التماست نمی کنند و کسی به زور غذا به دستت نمی دهد. درست است که به زور جورابت را در نمی آورند و نمی شورند.

اینجا راستی تئاتر هم برگزار می شود و کلی کار فرهنگی دیگر که یک فرهنگ و یک انقلاب را در بین بیش از 20 میلیون زائر منتشر می کند.

راستی یک ویژگی دیگری هم دارد، حالی که در هر موکب ایرانی دیگری هم به من دست داد، مثلا موکبی که چای ایرانی می داد، گل گاوزبان، چای البالو اویشن و ...، یا موکبی که نان بربری تازه و داغ می داد.

همه این ها را که می بینی میتوانی سرت را بالا بگیری و با عزت شیعه بودنت را داد بزنی. منظورم را که می فهمید?

این یعنی گوش دنیا را کر کردن، یا نه، شاید یعنی ...

***

شاید با ربط:

طلبه ای ارژانتینی که در ایران درس می خواند، می گفت من فقط با خواندن و ترجمه کردن قرآن در سراسر دنیا، کلی آدم را مسلمان کرده ام.

راهی ام و باید از این موکب بروم، این نوشته یقینا ویرایش میخواهد، و بازنویسی...

به یادتان هستم. دعا کنید پایم به کربلا برسد، میترسم، خیلی ...

نظرات  (۷)

۱۷ آذر ۹۳ ، ۱۵:۴۰ هادی سیاوش کیا
ان شاء الله به فیض شهادت نائل بشی.
البته بعد از رسیدن به کربلا.
پاسخ:
انشاالله
سلام
برو به یارتت بچسب! والا ... اونجا هم کانکته :|
جای ما رو هم خالی کن ... از ارباب بخواید سال بعد یه جا هم برای بی لیاقتهایی مث من باز کنه، اگر به خودم باشه که - زبونم لال - هیچوقت قسمتم نمیشه...
یا علی
پاسخ:
سلام

علی یارت
۱۷ آذر ۹۳ ، ۱۸:۳۲ بــُگــذار گـمنــامـ بمـــانـَـم
زیارتتان قبول
پاسخ:
ممنون
۱۸ آذر ۹۳ ، ۰۷:۲۷ محمد دارینی
ان شاالله به کربلا برسی و دیگه هم برنگردی...
یعنی دیگه نبینمت! نه تو بصائر. نه تو هیئت.
پاسخ:
خدارو شکر پام به کربلا رسید
و متاسفانه سالم برگشتم
۱۸ آذر ۹۳ ، ۲۲:۰۱ ایمان صمدی نیا
سلام ؛
اون جا اینترنت مجانیه ؟!!
بابا منم می بردید . . . :/
اما جدا . .
وقتی شور عاشق عراقی ها رو دیدم ؛
از شیعه بودنم خجالت کشیدم !!
اونها عاشق اند ، عاشق !!!!!
پاسخ:
سلام، توی مسیر اینترنت نیست، توی این موکب بود و البته رایگان.

واقعا آدم از خودش خجالت می کشه
۱۹ آذر ۹۳ ، ۱۴:۱۰ امید شریفی
خوش به حالتون
التماس دعا
پاسخ:
قسمت شما بشه ایشالله
به یاد همه دوستان وبلاگی بودم
۲۸ آذر ۹۳ ، ۱۱:۵۲ دکـ لـ مـ هـ
این چند پستِ آخرت چه حالی به آدم میده و چه حالی از آدم میگیره!!!


داش حمیدا... التماسِ دعا
پاسخ:
ممنون

محتاجیم

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
تجدید کد امنیتی